معبودم سکوتم را از صداي تنهاييم بدان .. نميخوانم و نميگويم چون درونم هيچ بوده و تو آمدي برايم قصه هايي از عشق سراييدي و به من قصه باران آموختي ميداني قصه باران قصه شستن غمهاست و درون انسانها پر از غم و تنهايي است ونگاهم به باران تو افتاد و ناگهان تمام تنهاييم را فراموش کردم و به تو و داشتن تو ميبالم تنهاتر از يک برگ با باد شاديها محجورم درآبهاي سرور آور تابستان آرام ميرانم

دستانم تشنه ی دستان توست شانه هایت تکیه گاه خستگی هایم با تو می مانم بی آنکه دغدغه ی فردا داشته باشم زیرا می دانم فردا بیش از امروز دوستت خواهم داشت

مي خواهم برايت مرهمي باشم ! ... براي آن نگاه خسته اي که مي دانم ،... اميدش به لبخندي ست ! مي خواهم برايت لبخند باشم ! ... براي آن دلي که از اميد ، خالي ست ! مي خواهم دست هايت را در دست هاي آسمان بگذارم ... تا باور کني آسمان هم ، براي تو آغوش مي گشايد ! من تو را مرهمي خواهم بود ، گرچه ... دلــــــــــي دارم ... که نيازمند يک مرهم است

از لبخند تو گلهای ناز جان می گیرند و از اندوهت خارها!
شادمانی ات شقایق ها را به رقص وا می دارد و افسردگی ات خنجر ها!
و رقص خنجر ها، شکوفه ها را ریشه کن خواهد کرد!!!
پس نگذار کودک لبخند بر لبهایت، به خواب فرو رود.
به چلچله ها دل نبند، زود ترکت می کنند. و با پرستو ها همسفر نشو که تا سرما تنشان را بلرزاند فراموشت خواهند کرد!
ستاره ی مهربانم...
بدان که همکیشانت هرچند زیبا و درخشان می نمایند، اما با شادمانی هایت همراهند و با ستاره ی دلتنگ غریبه اند!!
هرگاه دلتنگ و غریب شدی به خاطر بیاور...
یک نفر اینجاست که تا همیشه شریک اندوه تو نیز هست و هر زمان به آسمانش برگردی، از شادمانی پر خواهد گرفت...

ای خدا

صدبار به سنگ کینه بستند مرا

از خویش غریبانه شکستند مرا

گفتند همیشه بی ریا باید زیست

آیینه شدم باز شکستند مرا

صدای اشک من ناقوس مرگ است

کتاب عشق من تنها سه برگ است

یکی برگ فراق و درد اسیری یکی رسوایی و درد فقیری

یکی دیگر نگویم آیا ندیدی !؟ همان برگ تار نا امیدی

شب و تنهایی غربت   توچشام اشک پر از خون

من اگر روح پريشان دارم
من اگر غصه هزاران دارم
گله از بازي دوران دارم
دل گريان،لب خندان دارم
به تو و عشق تو ايمان دارم
در غمستان نفسگير، اگر
نفسم ميگيرد
آرزو در دل من
متولد نشده، مي ميرد
يا اگر دست زمان درازاي هر نفس
جان مرا ميگيرد
دل گريان، لب خندان دارم
به تو و عشق تو ايمان دارم
من اگر پشت خودم پنهانم
من اگر خسته ترين انسانم
به وفاي همه بي ايمانم
دل گريان، لب خندان دارم
به تو و عشق تو ايمان دارم

در شبی سرد و سیاه من و غم همخانه شدیم

شعرهای دفتر من هیچ می دانی چه شد ؟

گناهم را نميدانم، تقاصم را سبکتر کن

منتظر ديدار تو هستم،

 نارفیقــــــــان هر زمان لاف رفاقت میزنند

وقتي که خاکم مي کنند بهش بگين پيشم نياد
بگين که رفت مسافرت بگين شماره اي نداد
يه جور بگين که اخرش از حرفاتون حول نکنه
طاقت ندارم ببينم به قبر من نگاه کنه
دونه به دونه عکسامو برداريد اتيش بزنيد
هر چي که خاطره دارم بريد و از بيخ بزنيد
نذاريد از اسم منم يه کلمه جا بمونه
نمي خوام هيچ وقت تنمو تو گورم بلرزونه
برو اتيش به قلب من نزن
بذار نگاهت از يادم بره
بذار واسه هميشه قلب من
چال بشه با من کلي خاطره
برو نمي خوام ببيني خونه من خالي شده
همدم من به جاي تو ريگاي پو شالي شده
اونکه مي گفت ميمردواست ديدي راس راسي مرد
رفت و همه خاطرشم به خاطرت برداشت و برد
بهش بگين نشست به پات بهش بگين نيومدي
بگين هنوز دوست داره با اينکه قيدشو زدي
نشوني قبر منو بهش ندين خوب ميدونم
مياد جاي هميشگي سر قرار تو رود خونه

خیلی وقته دلم میخواد برم یه جایی و با تمام وجود داد بزنم که خیلی دوست

 " دردعشق "

روزگاری ست که از حال تو بی خبرم ...

باورم نیست تو را گم کردم

نباشم گر دراين محفل چه غم؟  ديوانه اي كمتر

وقتي که خوابي نيمه شب تو را نگاه مي کنم
زيبايي ات را با بهار گاه اشتباه مي کنم !
 از شرم سر انگشت من پيشاني ات تر مي شود
عطر تنت مي پيچد و دنيا معطر مي شود ...
گيسوت تابي مي خورد مي لغزد از بازوي تو
از شانه جاري مي شود چون آبشاري موي تو
چون برگ گل در بسترم ميگستراني موي خود
من را نوازش مي کني بر مهربان زانوي خود
آسيمه مي خيزم ز خواب تو نيستي اما دگر
اي عشق من بي من کجا ؟ تنها نرو ! من را ببر !
من بي تو مي ميرم نرو . من بي تو مي ميرم بمان !
با من بمان زين پس دگر هر چه تو مي گويي همان
در خواب آخر عشق من در برگ گل پيچيدمت ...
مي خوابم اي زيباترين ! در خواب شايد ديدمت !

دنیا به این بزرگی واسه من

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا
بی‌وفا حالا که من افتاده‌ام از پا چرا
نوشداروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی
سنگدل این زودتر می‌خواستی حالا چرا
عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست
من که یک امروز مهمان توام فردا چرا
نازنینا ما به ناز تو جوانی داده‌ایم
دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا؟

شبي غمگين تر از شبهاي فرهاد
به ياد لحظه هاي رفته بر باد
به ياد سروهاي سبز و عاشق
نشستم گريه کردم تا شقايق
صدايم يک نيستان بي قراري
غروب و حسرت و چشم انتظاري
به يادت اي عزيز نازنينم!
شبي تنها و خاکستر نشينم
از آن آتش که شب را شعله ور کرد
چه بر جا مانده جز خاکستر سرد
شکفته ياد گل در گريه هايم
پر از حرفم اگر چه بي صدايم
به سوگت اي چراغ خانه ي دل
چو کولي مي روم منزل به منزل
که تا شايد ز تو يابم نشانه
ز تو اي شاعر هر چه ترانه
تو را مي پرسم از اندوه مهتاب
که مي گريد به روي بستر آب
تمام چشم را من جستجويم
مگر يابم تو را در روبرويم
به جان جوشم که جویای تو باشم
خسی بر موج دریای تو باشم
تمام آرزوهای منی، کاش،
یکی از آرزوهای تو باشم

شبي غمگين تر از شبهاي فرهاد
به ياد لحظه هاي رفته بر باد
به ياد سروهاي سبز و عاشق
نشستم گريه کردم تا شقايق
صدايم يک نيستان بي قراري
غروب و حسرت و چشم انتظاري
به يادت اي عزيز نازنينم!
شبي تنها و خاکستر نشينم
از آن آتش که شب را شعله ور کرد
چه بر جا مانده جز خاکستر سرد
شکفته ياد گل در گريه هايم
پر از حرفم اگر چه بي صدايم
به سوگت اي چراغ خانه ي دل
چو کولي مي روم منزل به منزل
که تا شايد ز تو يابم نشانه
ز تو اي شاعر هر چه ترانه
تو را مي پرسم از اندوه مهتاب
که مي گريد به روي بستر آب
تمام چشم را من جستجويم
مگر يابم تو را در روبرويم
به جان جوشم که جویای تو باشم
خسی بر موج دریای تو باشم
تمام آرزوهای منی، کاش،
یکی از آرزوهای تو باشم

اکنون که راهي جز جدائيمان نمانده است قلم را بنگر که چگونه از قطرات اشکم جوهر ميستاند و پيش ميرود ؛ ميرود تا بنويسد که چگونه ميسوزم ، مي نويسد که چگونه دستان بي رحمشان جدايمان کرد ، مي نويسد که چگونه قرباني کوته فکري و نامرديشان شده ايم ، مي نويسد قصه ليلي و مجنون ديگري را که از روي هوس ديگران فنا شده اند . کاش ميشد زندگيمان را خودمان تصميم گيريم نه اينکه آنان که ادعاي فرهنگ و فهم و شعور دارند به خاطر مسائلي سطحي و پوچ که در زندگي عاشقانه مان بي تاثيرند طعم خوش زندگي ، طعم خوش با هم بودن ، و طعم خوشبخت شدن را از ما بگيرند .اکنون کوله بار عشق را برچيده ام و بدون آنکه طعم با تو زيستن را چشيده باشم چون کارواني بي ساربان که طعمه کوير شده دراز راه زندگي را بي تو پيش ميگيرم .بدان جز تو به کسي عشق ورزيدنم حرام است و با تو زيستنم محال . ميروم اما بي آنکه عاشق شوم و تا آخرين لحظه عاشق توام .مي روم جائي دور که گم شده باشم تا هِچ وقت در چشمان تو ننگرم چون جز خجلت چيزي برايم ارمغان ندارد . اي دوست داشتنيم بيا ديدارمان را به قيامت نوبت زنيم تا آنجا بتوانيم از بازيهاي تلخ سرنوشتمان شکوه و شيون کنيم

دوباره باز هم لرزیدی ای دل
برای من چه خوابی دیدی ای دل؟
غرور سبز خود را با سخاوت
به یک لبخند او بخشیدی ای دل
برایش شعر میگفتی ولیکن
نمی دانم به چه امیدی ای دل
تو را له کرد اسان زیر پایش
تو این را خوبتر فهمیدی ای دل
سراسر بغض بودی لااقل کاش
جلوی او نمی ترکیدی ای دل
چه رنگی داشت احساس تو وقتی
ز شهر چشم او کوچیدی ای دل
به یاد خاطراتش باز امشب
لباس شاعری پوشیدی ای دل
چه شد که شعر را اینگونه گفتی؟؟؟
نمیدانم کجایت سوخت ای دل
که جای گریه می خندیدی ای دل

عشق با چه عيني است؟ گريه ام گرفته ازمرام روزگار